Oğlum ve Biz

Oğlum ve Biz
Merhaba ...Biz ailecek Kıbırslıyız. Ama benim baba tarafım Ankara'dan 1974 Kıbrıs Barış Harekatında adaya gelen babam önce annemle karşılaşmış, sonra da kibrit kutularında ona gönderdiği mesajlar, günün birinde olmuş düğün davetiyesi.AMa farklı kültürler, ayrı dünyalar hesabı 1985 yılında boşandılar.Ben İzmir, İngiltere derken yeniden kürkçü dükkanına döndüm.Üniversiteyi bitirdim ve daha okuldayken evlendim.
Okul bittikten sonra hamile kaldım ama düşükle sonuçlandı.Altı ay sonra oğluma hamile kaldığımda o kadar sevinmiştim ki, onu da kaybederim korkusuyla, adım atışıma bile çok dikkat ettim.Çok şükür 4 Temmuz 2004 sabah saat 09.15'ta sezeryanla -herkesin anlattığı üzere- "Anneeee" diye ilk çığlığını atan oğlum ben yanına gelene kadar ağlamış.Yanağını yanağıma dayadıkları zaman ise ağlaması ip gibi kesildi. Hâlâ da yanında olmam onda sakinleştirici bir durum yaratıyor.Tabii bu yaramazlık yapmasını da engellemiyor.
Daha önce bir insanı bu kadar sevebileceğim, biri için bu kadar korkacağım aklıma gelmezdi.Evet, çocuk için kendimi çok hazırlamıştım.AMa bu duyguların bu kadar yoğun olacağını tahmin edemezdim.Oğlum için hissettiğim sevgi, bazen beni korkutuyor.Ona bir şey olursa endişesi bazen beni yerimden zıplatıyor.Eminim bu bütün annelere, babalara özel bir şeydir ama benimkisi de böyle bir aşk işte...Önümüzdeki günlerde size maceralarımızı anlatmaya başlayacağım...Sevgiyle kalın...